Sunday, September 30, 2007

۵۰سالگی بزرگترین فاجعه‌ی هسته‌ای

۲۹ سپتامبر ۱۹۵۷ نخستین فاجعه‌ی هسته‌ای در اتحاد جماهیر شوروی در اورال جنوبی بوقوع پیوست. این فاجعه بسیار بزرگتر از آن چیزی بود که بعدها در چرنوبیل روی داد. مسکو، مدت‌های مدید این حادثه را پنهان نگاه داشت. تاسیسات اتمی مایاک در نزدیکی شهر اوسیرسک با هدف تولید اورانیوم ۲۳۵ و پلوتونیوم ۲۳۹ بنا شده است. این مواد برای تولید سلاح اتمی ضروری هستند. نخستین راکتور این تاسیسات در ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۸ بکار افتاد و یک سال بعد، نخستین سلاح هسته‌ای آزمایش شد.

«مردم در اثر تشعشعات مریض می‌شدند. پزشکان نمی‌دانستند این بیماری چیست و چرا یکباره شمار مرگ‌ومیر در منطقه افزایش پیدا کرده است. درباره‌ی اشعه رادیوآکتیو کسی چیزی نگفته بود.» این‌ها را “لیوبوف مالتسوا”، یکی از قربانیان نخستین فاجعه‌ی بزرگ هسته‌ای در اتحاد جماهیر شوروی در ۵۰ سال پیش می‌گوید. خانم مالتسوا امروز در سازمان غیردولتی “سایوز مایاک” فعال است تا به قربانیان این حادثه برای احقاق حقوق به‌تاخیر افتاده‌شان کمک کند.

حادثه‌ای که مالتسوا درباره‌ی آن صحبت می‌کند، ۵۰ سال پیش در ناحیه‌ی اورال جنوبی در مجتمع شیمیایی “مایاک” روی داد: در دریاچه‌ی “کوستوم” (Kystym) یک تاسیسات زیرزمینی با زباله‌های اتمی مایع منفجر شد. در فرایند شکافت هسته‌ای، گرما تولید می‌شود، از این رو دستگاه‌هایی که این فرایند در درون آن‌ها صورت می‌گیرد دائماً باید خنک شوند. برای این کار از یک سیستم خنک‌کننده آبی استفاده می‌شود. در روز حادثه در مایاک، یکی از پمپ‌های خنک‌کننده از کار افتاد و موجب بروز این فاجعه شد.

در ۲۹ سپتامبر ۱۹۵۷ فاجعه بوقوع می‌پیوندد. ابری غیرقابل دید از رادیوآکتیو تا ارتفاع ۱۰۰۰ متر به هوا بلند می‌شود و در محدوده‌ای به وسعت ۲۳ هزار کیلومتر متربع پخش می‌شود. در تمام این منطقه، جنگل‌های سوزنی از بین می‌روند. برغم وقوع این حادثه، فعالیت تاسیسات مایاک بدون توقف ادامه می‌یابد.

رهبری اتحاد جماهیر شوروی درباره‌ی این انفجار و پیامدهای آن برای اهالی منطقه سکوت پیشه می‌کند. ساکنان روستاهای منطقه تخلیه می‌شوند اما درباره‌ی دلایل این تخلیه‌ی و کوچ اجباری چیزی به مردم گفته نمی‌شود. تنها ۳۲ سال بعد – در سال ۱۹۸۹ – رهبری شوروی حادثه را به مقام‌های آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) گزارش می‌کند. دو سال پیش از آن، تولید پلوتونیوم در تاسیسات مایاک متوقف شده بود. از آن هنگام به بعد فقط در دو راکتور این تاسیسات فعالیت غنی‌سازی مواد هسته‌ای انجام می‌گیرد.


تاسیسات چرنوبیل

رودخانه “تچا” در نزدیکی مایاک، هم‌چنان آلوده به مواد رادیواکتیو است. “درک تایلور”، رئیس کارشناسان اتحادیه اروپا در امور امنیت هسته‌ای، در سال ۲۰۰۰ گفت: آلودگی آب‌ها به رادیوآکتیو ۱۰۰ برابر بیش از آلودگی ناشی از حادثه‌ی جرنوبیل است. در مایاک و در این منطقه، صدها هزار انسان آسیب دیده‌اند.

پتر یاکوب، از موسسه‌ی تحقیقات برای محیط زیست و بهداشت آلمان می‌گوید “در اثر این حادثه یک منطقه‌ی بزرگ به مواد رادیوآکتیو آلوده شده است. این منطقه، ممنوعه اعلام شده و غیرقابل دسترسی است.” در دیگر مناطق اورال نیز این آلودگی تایید شده است، از جمله مناطق مسیل رودخانه‌ی تچا. این آلودگی‌ها از طریق جریان عادی زباله‌‌های تاسیسات مایاک به این رودخانه بوجود آمده‌اند. علاوه‌براین، منطقه‌ی بسته و ممنوعه‌ی دیگری وجود دارد که شهر “اوسیرک” و مجتمع مایاک در آن قرار دارند. غیر از این سه ناحیه، منطقه‌ی آلوده به رادیوآکتیو وجود ندارد.

قربانبان نخستین فاجعه هسته‌ای اتحاد شوروی اکنون امیدوارند که دولت روسیه میزان خسارت پرداختی به آنها را افزایش دهد. پرداخت‌های تاکنونی بسیار اندک‌اند: چیزی در حدود ۲۸۰ روبل در ماه که معادل ۸ یورو می‌شود. اکنون روشن شده است که میزان خسارت قابل پرداخت قبلاً نیز می‌بایست بسیار بیشتر از این ‌رقم می‌شد. اکنون اکثر جان‌بدربردگان حادثه شانس خود در احقاق حقوق‌‌شان را با روی آوردن به دادگاه می‌آزمایند و در انتظار رای دادگاه‌اند.

Posted by Ali Hemmati at 17:00:20 | Permalink | No Comments »

Saturday, September 29, 2007

تجربه حکم حق شهروندان آلمانی در تنفس هوای سالم


شکایت‌ شهروندان علیه میزان بالای ذرات معلق در هوا

شهروندان آلمانی برای داشتن هوای سالم، می‌توانند بر اساس حکم دادگاه دیوان عالی این کشور، تحت شرایطی مشخص، خواهان محدود شدن تردد خودروها در خیابان محل سکونتشان شوند. داستان از خیابانی پر تردد آغاز شد. دیتر یان‌اِک، شهروندی آلمانی که مدیر اجرایی حزب سبز آلمان در ایالت بایرن است، در شهر مونیخ در کنار بلواری پر تردد زندگی می‌کند. این بلوار روزانه مسیر عبور و مرور بیش از ۱۴۰ هزار خودروست. در سال ۲۰۰۵ ایستگاه اندازه‌گیری ذرات معلق آلاینده‌ی هوا که در نزدیکی خانه‌ی یان‌اِک قرار دارد، خبر داد که تراکم این ذرات بیش از حد مجاز است. یان‌اِک موضوع را پیگیری کرده و در این رابطه شکایتی را تسلیم دادگاه عالی اداری ایالت بایرن در شهر مونیخ کرد. در این شکایت او به افزایش میزان ذرات معلق مضر در خیابان محل سکونتش اعتراض کرده‌ بود. تلاش او در نخستین گام بی‌نتیجه ماند. شکایت به مرجع حقوقی بالاتری یعنی به دادگاه عالی اداری آلمان ارجاع داده شد. و این دادگاه در حکمی فراگیر و بی‌سابقه به نفع یان‌اِک رأی داد. بر اساس این حکم، ساکنان خیابان‌های پر تردد برای حفاظت خود در برابر میزان زیاده از حد ذرات معلق آلاینده‌ی هوا، می‌توانند تحت شرایط خاصی درخواست کنند که تردد خودروها و کامیون‌ها در خیابان‌های محل سکونتشان محدود شود.

بر اساس حکم دادگاه عالی آلمان ساکنان مناطق پر تردد زمانی از این حق برخوردار خواهند بود که در محل مورد نظر برنامه وعملیات دیگری از سوی قانون فدرال حفاظت جو در برابر پخش و نشر مواد آلاینده در دست اجرا نباشد. اتحادیه‌ی محیط زیست و حفاظت طبیعت آلمان (BUND) با ابراز خشنودی از صدور چنین حکمی آن را پیشرفتی شگرف در راه حفاظت از سلامتی نامید که در سراسر آلمان تأثیرگذار خواهد شد. حکم دادگاه عالی آلمان با استقبال شدید احزاب گوناگون مانند سبزها و چپ‌ها روبرو شد. حزب سبز صدور این حکم را سندی برای “تأیید فعالیت‌های” این حزب در راه حفاظت از محیط زیست می‌داند. سازمان کمک به محیط زیست آلمان (DUH)، از شاکی این پرونده حمایت کرده است، با تأکید بر ” حق داشتن هوای سالم” برای هر شهروندی، اعلام کرده‌است که قصد دارد در شهرهای دیگر از موارد مشابه پشتیبانی کند.

صنایع و حمل و نقل دو منبع اصلی تولید ذرات معلق آلاینده‌ی هوا به شمار می‌آیند. ذرات ریز معلق از طریق دوده‌های ناشی از دیزل، گرد و غبار ساخت و ساز یا از طریق دود ماشین‌ها وارد هوا می‌شوند. این ذرات به حدی کوچکند که در بینی یا گلو گیر نمی‌افتند، بلکه بدون مانع راهی شش‌ها می‌شوند. در درون شش‌ها این ذرات سبب بروز عفونت، آسم، برونشیت یا سرطان می‌شوند. اگر مقدار تمرکز این ذرات به حد مشخصی برسد باعث سکته‌های قلبی می‌شود. بر پایه‌ی یک تحقیق، در کشورهای عضو اتحادیه‌ی اروپا سالیانه ۳۱۰ هزار نفر بر اثر بیماری‌های ناشی از ذرات معلق آلاینده‌ی سرگردان در هوا، جان می‌سپرند. سهم آلمان از این رقم ۶۵ هزار نفر است. در آلمان از آغاز سال ۲۰۰۵ قوانین تصویب شده در اتحادیه‌ی اروپا برای مقابله با ذرات معلق آلاینده‌ی هوا اجرا می‌شوند. بر اساس این قوانین حد این ذرات نباید در بیش از ۳۵ روز از سال از ۵۰ میکروگرم در متر مربع هوا گذر کند. در آلمان بیش از ۴۰۰ ایستگاه اندازه‌گیری ذرات معلق وجود دارد.

از دادگاه عالی اداری آلمان به حکم دادگاهی در آمريکا می‌رویم: به گزارش شبکه تلويزيوني فاکس نيوز براساس حکم دادگاهي در آمريکا، شرکت هاي توليد کننده برق در اين ايالت موظف خواهند بود بودجه اي چهار و نيم ميليارد دلاري تامين کنند تا هزينه لازم براي اجراي برخي برنامه ها که هدف آنها کاستن از آلايندگي هوا و مقابله با باران هاي اسيدي است تامين شود. بر اساس اين طرح، تا سال دو هزار و هجده ساليانه يک و شش ميليارد پوند از مواد آلاينده اي که وارد جو مي شود کاسته خواهد شد و به گفته مقامات و وکلاي طرفدار اين طرح، در صورت اجراي اين برنامه، ساليانه سي دو دو ميليارد دلار هزينه درماني بيماري هاي ريه و نارسايي هاي تنفسي ناشي از آلايندگي کاسته مي شود.

Posted by Ali Hemmati at 12:56:30 | Permalink | No Comments »

Tuesday, September 25, 2007

پیرامون تربیت کودک و محیط زیست

در این نوشته گوشه‌هایی از مقاله‌ای پیرامون تربیت کودک و محیط زیست را قرار می‌دهم، چرا که می‌تواند در مورد لزوم آموزش به کودکان در مورد موارد مختلف مانند انرژی‌های تجدیدپذیر، تحولات اقلیمی، لایه اوزون، گرم‌شدن زمین، لامپ‌ کم‌مصرف مفید باشد.

چندی پیش بحثی در یکی از برنامه‌های تلویزیونی آلمان مطرح شد، بحثی که وجدان خفته را بیدار می‌کرد. بحث، حول یک سئوال دور می‌زد، این که « اگر انسان بر روی زمین وجود نداشت، زمین چگونه می‌بود؟ » در این صورت، زمین، بکر و آسمان آبی بود. آبها آبی و حیوانات برخوردار از حق گذراندن زندگی طبیعی‌شان بودند. این ما بودیم که با حیاتمان بر حیات بسیاری خط بطلان کشیدیم. این را کودکانمان باید بدانند، تا که شاید نسل آینده،‌ نسلی آگاه از خطاهای خود باشد و فاجعه در بطن خود خاموش شود.

به عقیده مونا محمدی، دانشجوی رشته‌ی مهندسی: «دقیقا از موقع کودکی، می‌شود به یک کودک سه‌ چهار ساله یاد داد، وقتی بستنی می‌خورد، آشغال بستنی‌اش را کجا باید بیاندازد. یک بچه‌ی سه ساله خیلی راحت آموزش‌پذیر است و از همان سن خیلی چیزها ملکه‌ی ذهنش می‌شود. از همان سن می‌شود به او یاد داد که مثلا در رابطه با زباله باید چه جوری برخورد کنیم، قسمتی از زباله‌ها قابل بازیافت هستند، یک سری در محیط اصلا بازیافت نمی‌شوند یا حیات وحش که آن هم بخشی از محیط زیست هست. همیشه بچه‌ها را نترسانیم از اینکه همه‌ی حیوانات خطرناک و درنده‌اند، باید از حیوان‌ها بترسی و یا باید آنها را بزنی و به آنها حمله کنی، در صورتی که این چیزها اصلا درست نیست، اگر در مورد همه‌ی این چیزها از همان سن کودکی با بچه کار بشود، قطعا نتیجه می‌گیریم.»

گپی با پارسا فطروس (پسر هفت‌ساله‌ای که در آلمان به مدرسه ‌رفته)

در خیابان‌های آلمان آشغال می‌ریزی؟ نه فقط وقتی عصبانی می‌شم. اگر در خیابان با حیوانی بدون صاحب روبرو شوی، چه کار می‌کنی؟ به پلیس زنگ می‌زنم. و اگر صاحبش باشد، چه کار می‌کنی، اذیتش می‌کنی، سنگ به طرفش پرت می‌کنی؟: نه‌، هیچ چی فقط نگاهش می‌کنم. اگر هم دوست داشتم،‌ بهش دست بزنم، می‌گم، اجازه دارم؟ اون یا می‌گه، آره یا نه. رفتارت با درخت‌ها، گل‌ها و چمن‌ها چطور است؟ گل‌ها را بعضی وقت‌‌ها بو می‌کنم، بعضی وقت‌ها نگاه می‌کنم. روی چمن‌ها بازی می‌کنم، درخت‌ها رو هم که نگاه می‌کنم. یادت است، هوای تهران چطور بود؟ هوای تهران آلودگی خیلی داشت. آلودگی ماشین خیلی داشت.

او از تئاتری که در مدرسه‌اش اجرا شد، حرف می‌زند «اگه حیوونا رو بکشیم، مثلا اگه یک دونه گاو رو بکشیم، اونوقت دیگه شیر نمی‌تونیم، داشته باشیم، کره نمی‌تونیم داشته باشیم، اونوقت دیگه غذا هم زیاد نداریم.» پارسا می‌گوید، از خانه‌ی خودش یاد گرفته «هر چیزی که پلاستیکی هست، نباید بندازیم روی زمین»

باید به کودکان آموخت که استشمام هوای پاک حق ما است، ‌آزار رساندن به حیوانات، امری طبیعی نیست و انسانی که به طبیعت حرمت می‌گذارد، به خود حرمت گذاشته است.

Posted by Ali Hemmati at 14:24:02 | Permalink | No Comments »

Sunday, September 23, 2007

تجربه پروتکل و کنفرانس کانادا و مبارزه با حفره‌ی اوزون


گازهای فشار افشاننده‌ها کشنده لایه اوزون هستند.

امروز “حفره‌ی اوزون”، تصویر هولناک ابتدایی خود را از دست داده است، حداقل در گزارش‌های خبری در رسانه‌ها. ولی در دهه‌ی ۱۹۸۰ دانشمندان، با ادراک این واقعیت که زمین در حال از دست دادن لایه‌ی حفاظی خود است، به وحشت افتادند. موضوع به مردم منتقل شد. توده‌‌ی مردم، وقتی پی بردند که خطر ابتلا به سرطان ناشی از اشعه‌ی مادون بنفش افزایش می‌یابد، نسبتاً سریع به خود آمدند. میشائیل بوخویتتس که در انستیتو‌ی فیزیک و محیط زیست دانشگاه برمن کار می‌کند، می‌گوید: «آگاهی ما در آن زمان خیلی کم بود.» او اشاره می‌‌کند، دانشمندان می‌دانستند که گازهای آلاینده‌ی جو، لایه‌ی اوزون را از بین ‌می‌برند، ولی ما فکر می‌کردیم که این روند خیلی آرام و نه این چنین سریع رخ می‌دهد. با این‌حال، آن وحشت به واکنش سریع بی‌نظیری انجامید!

پروتکل مونترال درباره‌ی موادی که باعث از بین رفتن لایه‌ی اوزون می‌شوند در ۱۶ سپتامبر سال ۱۹۸۷، به تصویب رسید. از پروتکل حفظ لایه‌ی اوزون که در شهر مونترآل در کانادا به تصویب رسید، به عنوان یکی از مهم‌ترین قرارداد‌های حقوق بین‌الملل تجلیل می‌شود. این نشان‌ می‌دهد که می‌توان با تهدید‌های جهانی، مشترکاً مبارزه کرد. این سند را تا به حال بیش از ۱۹۰ کشور امضاء کرده‌اند. مفاد این پروتکل، اقدامات جهانی را برا‌ی منع استفاده از موادی که منجر به تولید گازهای آلاینده‌ی جو می‌شوند، تنظیم‌ می‌کند، ضوابط تولید حداکثر این گازها را مشخص می‌سازد و نیز به کشورهای در حال رشد کمک می‌کند که به این اهداف‌، دست یابند. بیش از ۱۰ سال است که حد اکثر ابعاد حفره‌های اوزون که به‌طور منظم بر فراز قطب جنوب پدید می‌آیند، اندازه‌گیری می‌شوند. بر فراز قطب شمال هم پدیده‌ی مشابهی، هر سال دیده‌می‌شود. هر‌چند که این امر در شکل ضعیف‌تری صورت می‌گیرد. با وجود موفقیت سند پروتکل، نمی‌توان روی ترمیم سریع لایه‌ی اوزون حساب کرد.


حفره‌ای در لایه اوزون
بر فراز منطقه شمالگان یا قطب شمال.

در کنفرانسی در کانادا، نمایندگان ۲۰۰ کشور توافق کرداند که مجموعاَ ۱۰ سال قبل از موعد مقرر به استفاده از گارهای تخریب‌کننده اوزون جو پایان خواهند داد. گازهای “کلروفلورو کربن” یکی از عوامل اصلی تخریب لایه اوزون هستند. وزیران محیط زیست و نمایندگان عالی‌رتبه‌ از ۱۹۱ کشور جهان روز جمعه ۲۱ سپتامبر در کنفرانسی زیرنظر سازمان ملل، قراردادی را امضا کردند که براساس آن کشورهای توسعه‌یافته و درحال توسعه، هر یک ۱۰ سال جلوتر از پیش‌بینی قبلی، از تولید گاز تخریب‌کننده‌ی لایه‌ی اوزون (کلرو فلورو کربن‌ها - FCKW) چشم‌پوشی می‌کنند. کشورهای صنعتی قرار است استفاده از گاز تخریب‌کننده‌ی لایه‌ی اوزون را تا سال ۲۰۲۰ متوقف کنند. این موعد برای کشورهای درحال توسعه سال ۲۰۳۰ خواهد بود. در برنامه‌ی زمان‌بندی‌شده پروتکل مونترال که در سال ۱۹۸۷ به تصویب رسید، مهلت‌ یادشده برای کشورهای توسعه‌یافته سال ۲۰۳۰ و برای کشورهای درحال توسعه سال ۲۰۴۰ در نظر گرفته شده بود.

در پی این توافق، “جان بیرد” وزیر محیط زیست کانادا از یک “شب تاریخی” سخن گفت و خانم ماریانه وینگ، سرپرست هیئت اتحادیه اروپا گفت: توافق به عمل آمده یک گام اساسی در حفاظت از لایه‌ی اوزون و در مبارزه با تغییرات جوی است. یکی از کارشناسان برجسته‌ی برنامه‌ی محیط زیست سازمان ملل، بیش از همه، از قول دولت چین برای متعهد ماندن به این توافق استقبال کرد. به گفته‌ی این کارشناس، ۸۰ درصد استفاده از گاز تخریب‌کننده لایه‌ی اوزون در کشورهای درحال توسعه، مربوط کشور چین است. در شتاب بخشیدن به روند خودداری از تولید و استفاده از گاز “کلروفلورو کربن‌ها”، دولت آمریکا بیش از دیگران کنفرانس را زیر فشار قرار داده بود. دولت آمریکا این قرارداد را جایگزینی برای قرارداد کیوتو می‌بیند که خود آن را امضا نکرده است. امریکا بزرگترین تولیدکننده گازهای گلخانه‌ای در جهان است.

گازهای “کلروفلورو کربن” که در یخچال‌ها و دستگاه‌های خنک‌کننده بکار می‌روند، یکی از عوامل اصلی تخریب لایه اوزون به شمار می‌روند. این اثر تخریبی برای نخستین بار در سال‌های ۸۰ میلادی مورد توجه قرار گرفت. لایه اوزون زمین را از گزند اشعه‌ی ماورا بنفش حفاظت می‌کند. قطع کامل تولید و استفاده از گاز “کلروفلورو کربن‌ها” با کاهش سالانه‌ی ۳/۵ درصد در تولید گازهای گلخانه‌ای متناسب است.

Posted by Ali Hemmati at 19:33:03 | Permalink | No Comments »

Tuesday, September 18, 2007

متهم شدن بریتانیا به حفظ بمب خوشه ای


بمبهای خوشه ای منفجر نشده
مدتها پس از خاتمه درگیری نظامی غیرنظامیان را تهدید می کند

در ماه فوریه سال جاری، بریتانیا همراه با چهل و شش کشور دیگر خواستار منع جهانی کاربرد بمب های خوشه ای شدند و انتظار می رود این اقدام به تدوین و امضای پیمان منع کاربرد بمب خوشه ای در سال آینده منجر شود.

چند سازمان بین المللی دفاع از حقوق بشر، از جمله دیده بان حقوق بشر، اگسفام، عفو بین الملل و گروه اقدام علیه کاربرد مین، در گزارش مشترک خود گفته اند که دولت بریتانیا در نظر دارد پس از امضای احتمالی پیمان منع استفاده از بمب های خوشه ای در سال آینده، دو نوع بمب خوشه ای را همچنان در اختیار ارتش خود قرار دهد.

در گزارش سازمان های مدافع حقوق بشر، دولت بریتانیا متهم شده است که دو نوع بمب خوشه ای را که هنوز در اختیار دارد “تغییر طبقه بندی” داده تا به این ترتیب، تعهد خود به منع کاربرد این نوع اسلحه را نادیده بگیرد. به گفته تهیه کنندگان این گزارش، بریتانیا در نظر دارد سیستم موشکی موسوم به هیدرا سی آر وی هفت (Hydra CRV-7) را همچنان در زرادخانه های خود نگاه دارد. این اسلحه می تواند یکصد و هفتاد و یک بمب کوچک را از سکوی نصب شده در هلی کوپتر پرتاب کند. در این گزارش آمده است که در ماه نوامبر سال گذشته، دولت بریتانیا این اسلحه را از جمله مهمات خوشه ای تعریف کرد اما در ماه ژوئیه سال جاری، موضع خود را تغییر داد و اعلام داشت که سی آر وی هفت یک بمب خوشه ای نیست.

براساس این گزارش، نیروهای آمریکایی در حمله به عراق در سال 2003 از این نوع بمب استفاده کردند و دیده بان حقوق بشر گزارش هایی از بمب های منفجر نشده در عراق را انتشار داده است.

تهیه کنندگان این گزارش بمب های خوشه ای را اسلحه ای غیرقابل اعتماد توصیف کرده و افزوده اند که بسیاری از بمب های کوچک عمل نمی کند و برای مدتها، خطراتی را متوجه غیرنظامیان می سازد. بمب خوشه ای به عنوان مهمات ضد نفر به کار می رود و از یک پوسته اصلی تشکیل یافته که حاوی تعداد زیادی بمب های کوچک شبیه نارنجک است. انفجار بمب اصلی باعث رها شدن و پراکنده شدن بمب های کوچک در محیط اطراف می شود که تعدادی از آنها فورا عمل نمی کند.

این گزارش می افزاید که نظر سنجی انجام شده در ماه ژوئیه سال جاری نشان داد که بیش از هشتاد درصد از مردم بریتانیا از منع کاربرد بمب خوشه ای حمایت می کنند و سال گذشته، وزیر توسعه بین المللی در کابینه بریتانیا گفت که بمب خوشه ای حتی پس از خاتمه درگیری نظامی، جان امدادگران، پاسداران صلح، گروه های پزشکی و افراد بیجا شده را تهدید می کند.

در حال حاضر، یکصد و پنجاه و هفت کشور جهان پیمان اتاوا برای منع کاربرد مین ضد نفر را امضا کرده اند هرچند سی و هشت کشور دیگر، از جمله چین، هند، روسیه و آمریکا عضو این پیمان نیستند.

Posted by Ali Hemmati at 09:45:30 | Permalink | No Comments »