United Left

روسیه : انفجاری در کارخانه مواد شیمیایی استان ایرکوتسک در اثر انفجاری که در کارخانه شیمیایی استان ایرکوتسک رخ داد، چهار نفر کشته و چهار نفر دیگر زخمی شدند. انفجار در ساعت 5.34 بامداد به وقت مسکو در یکی از کوره های تولید دی کلرو اتان کارخانه سایان خیم پلاستیک رخ داد!

ژاپن‌ : باز شدن 40 بشکه حاوی ضایعات رادیواکتیوی در اثر زمین لرزه ای که روز دوشنبه در ژاپن رخ داد، حدود 40 بشکه شامل ضایعات رادیواکتیوی ضعیف در نیروگاه اتمی کاشیوادزاکی-کاریوا باز شدند.

ژاپن‌ : آب حاوي مقدار اندكي راديواكتيو از يكي از واحدهاي توليد برق هسته‌يي در كارخانه كانساي الكتريك پاور، در ژاپن نشت كرده است كه اين اتفاق آخرين مشكل در فهرست مشكلاتي است كه صنعت هسته‌يي ژاپن اخيرا با آن روبرو شده است. ‌٤/٣ تن آب از واحد ‌١٧٥ مگاواتي شماره يك نيروگاه اوهي نشت كرده است!

ژاپن‌ : آتش‌ سوزي‌ نه‌ چندان‌ شديدي‌ در پشت‌ بام‌ مجتمع هسته‌ اي‌ کاشيوازاکي‌ کاريوا که‌ بزرگترين‌ نيروگاه‌ هسته‌ اي‌ جهان‌ به‌ شمار مي رود ، اتفاق‌ افتاد اما به‌ سرعت‌ مهار شد‌. از آنجا که‌ اين‌ نيروگاه‌ فعال‌ نبوده‌ هيچ‌ گونه‌ نشت‌ مواد راديواکتيو در آن‌ مشاهده‌ نشده‌ است‌‌. حادثه‌ آتش‌ سوزي‌ بر اثر اتصال‌ سيم‌ برق‌ يک‌ دستگاه‌ تهويه‌ که‌ در پشت‌ بام‌ ساختمان‌ يکي‌ از 7 رآکتور نيروگاه‌ نصب‌ شده‌ بود روي‌ داد‌

آمريكا: مقامات امنيتي بزرگترين نيروگاه هسته‌اي آمريكا در ايالت آريزونا را رو بخاطر كشف يك دستگاه انفجاري كوچك در يك كاميون اين مركز را تعطيل كردند. اين نيروگاه هسته‌اي بزرگترين نيروگاه هسته‌اي آمريكا از نظر اندازه و ظرفيت است كه در ‪ ۸۰‬كيلومتري شهر فنيكس در ايالت آريزونا قرار دارد.

آناتولی کولیکوف (معاون رییس کمیته امنیت مجلس دوما روسیه) معتقد است که برای مقابله موثر با تروریسم هسته ای باید در روسیه سازمان واحدی برای کنترل انتقال تمامی مواد هسته ای و رادیواکتیویته ایجاد شود. چند هزار نقل و انتقال هسته ای در سال تحت نظارت ساختارهای مختلف انجام می شود اما کنترل واحدی وجود ندارد!

تا سال ۲۰۰۹ باید پیمان‌نامه‌‌ای برای حفظ محیط زیست در سطح کشورهای اتحادیه‌ی اروپا آماده‌ی امضا شود. البته طرح اولیه‌ی این پیمان‌ در حال حاضر آماده شده است. شهرهای اروپایی باید مرتباً گزارش و پیشنهاد‌های خود را در چارچوب طرح اولیه ارائه دهند که چه برنامه‌هایی برای کاهش میزان دی‌اکسید کربن دارند. کمیسیون اتحادیه‌ی اروپا نیز اعتباراتی را برای پروژه‌های عایق‌کاری بهتر ساختمان‌ها یا استفاده از منابع انرژی تجدیدپذیر در نظر خواهد گرفت. سخنگوی محیط زیست مجلس ایالتی برلین معتقد است: «حفظ پاکیزگی هوا، از عهده‌ی یک شهر بر نمی‌آید. تنها با همکاری می‌توان کاری مؤثر و پایدار انجام داد.» .

انجمن حفاظت از محیط زیست آلمان هنوز وظایف خود را به‌صورت تمام و کمال انجام نداده است، چرا که آلمان به‌‌عنوان کشوری پر جمعیت و صنعتی متعهد شده است تا ترکیبات دی‌اکسید کربن را بیشتر از مقدار توافق شده در اتحادیه‌ی اروپا کاهش دهد؛ یعنی حدود ۴۰ درصد. بر اساس داده‌های مجلس ایالتی برلین، آلمان پخش‌ونشر ترکیبات دارای دی‌اکسید کربن را از سال ۱۹۹۰ تا کنون، به میزان ۲۰ درصد کاسته است. از نظر کارشناسان، این کشورظرفیت‌های دیگری نیز برای بهبود مصرف انرژی دارد که از مهم‌ترین آنها می‌توان به حوزه‌ی ساختمان‌سازی اشاره کرد. به اعتقاد کارشناسان نباید تنها سیستم‌های گرمایشی را تغییر داد، بلکه باید به فکر عایق‌سازی بهتر ساختمان نیز بود. آلمان نیز یکی از اعضای انجمن حفظ محیط زیست اروپا است. این انجمن متشکل از ۱۴۰۰ شهر اروپایی از مناطق مختلف اروپا است که قصد دارند میزان آزادسازی دی‌اکسید کربن در جو را تا سال ۲۰۳۰ به نصف کاهش دهند.

این در حالی است که بسیاری از کشورهای در حال توسعه بدون توجه به عواقب ناشی از گرمایش زمین، کاهش زمین‌های قابل کشت و پیشروی بیابان‌ها، بالا آمدن سطح آب‌های آزاد و مشکل لایه‌ی اوزون، به هدر دادن منابع انرژی فسیلی می‌پردازند.

در هند صنعت انرژی بادی با سرعت بسیاری در حال رشد است. این کشور در استفاده از صنعت انرژی بادی از بازدهی‌ای در حدود 2500 مگاوات برخوردار است و به همین دلیل در میان سایر کشورهای جهان در جایگاه پنجم قرار دارد. در مقایسه با چین، هند از برتری آشکاری بهره می‌برد. از آغاز دهه‌ی هشتاد انرژی‌های تجدیدپذیر در لیست اولویت‌های دهلی نو قرار گرفته‌اند. بزرگ‌ترین خوراک‌پز خورشیدی جهان در ایالت راجستان هند قرار دارد. این خوراک‌پز روزانه غذای حدود 20.000 نفر از یک مجمع مذهبی را در آشپزخانه‌ای بسیار بزرگ تأمین می‌کند و انرژی مورد نیاز آن‌ها را تأمین می‌کند. 84 آینه‌ی محدب، هر کدام به قطر چهار متر، روزانه حجم بالایی از نور خورشید را دریافت و با جوش آوردن آب حدود 3600 کیلوگرم بخار تولید می‌کنند.

فیلیپین با توان ثابت 1930 مگاوات در سال ۲۰۰۵، از نظر بکارگیری انرژی حرارتی زمین، در جهان جایگاه دوم را دارد. تبت نیز ۳۰ درصد مصرف انرژی خود را از منابع انرژی حاصل از حرارت زمین تأمین می‌کند.

سد سه دهانه، که در سال 2006 بر رود یانگ سته کیانگ در چین افتتاح شد، با ۱۸2۰۰ مگاوات، توان نامی بزرگ‌ترین نیروگاه آبی جهان است. اما در سال‌های اخیر هیچ پروژه‌ی عظیمی مانند مسدود کردن این دره‌ای که این سد روی آن ساخته شده، بحث‌انگیر نبوده است. برای اجرای این پروژه حدود دو میلیون نفر از اهالی این ناحیه مجبور به ترک محل زندگی خود شدند. بخش عمده‌ی این جمعیت را کشاورزان تشکیل می‌‌دادند که می‌بایست از منطقه‌ی آبرفتی و حاصلخیز ساحل یانگ تسه کیانگ صرف نظر و به مناطق مرتفع‌تر مهاجرت می‌کردند. چین در حال برنامه‌‌ریزی برای ساخت بزرگ‌ترین تأسیسات انرژی خورشیدی جهان است. این نیروگاه با توان 100 مگاوات باید تا پنج سال دیگر در شهر دون هوانگ، در نزدیکی جاده‌ی قدیمی ابریشم در شمال شرقی چین، ساخته شود.

کشور نپال نیز در حال آغاز برنامه‌ی ساخت تأسیسات بهره برداری از گاز طبیعی است. تاکنون ساخت 100.000 عدد از این نوع تأسیسات به انجام رسیده است. پیش‌بینی می‌شود که تا سال 2009 شمار آن‌ها سه برابر شود. کشاورزان دامدار نیز از این نوع انرژی سود می‌برند. این تأسیسات، گاز مورد نیاز برای اجاق‌ها و چراغ‌های آن‌ها را تأمین می‌کند.

ژاپن و اندونزی قصد دارند توان خود را برای استفاده از انرژی توده‌های زیستی (بیو) هماهنگ کنند. آن‌ها در حال طراحی برای تولید بیودیزل یا سوخت‌های‌ طبیعی و تجدیدپذیر هستند. ژاپن از نظر تأ‎مین تکنولوژی و اندونزی از نظر تأمین منابع انرژی در این زمینه مشارکت می‌کنند. تقریباً 23.3 میلیون هکتار زمین برای این پروژه به کار گرفته می‌شود. برونئی، جاوه و سوماترا نیز شامل این طرح می‌شوند. کره‌ی جنوبی نیز برای تولید اتانول طبیعی با همکاری اندونزی علاقه نشان می‌دهد.

آفریقا

بزرگ‌ترین نیروگاه انرژی خورشیدی آفریقا (با توان 250 کیلو وات) در کیگالی، پایتخت کشور رواندا، قرار دارد. درآمدهای حاصل از فروش برق به تأمین کنندگان دولتی انرژی، صرف آموزش متخصصان محلی انرژی خورشیدی، نگهداری و تعمیر نیروگاه می‌شود. مبالغ باقی مانده نیز مستقیماً برای تأمین مالی پروژه‌های جدید در رواندا استفاده می‌شود.

نیروگاه آبی برای بسیاری از کشورها مهم‌ترین منبع انرژی محسوب می‌شود. در حال حاضر ۵۳۵ میلیون نفر از مردم آفریقا امکان استفاده از برق را ندارند، اما به هر حال نیروگاه‌های کوچک و نامتمرکز در این قاره از آینده‌ی خوبی برخوردارند.

اولکاریای ۲ بزرگ‌ترین نیروگاه حرارتی آفریقا در ریفت والی، واقع در کنیاست. از حدود 20 حفاری به طول 2000 متر، بخار آب جوش با حرارت حدود 300 درجه استخراج و با خطوط لوله به نیروگاه منتقل می‌شود و دو توربین با توان 70 مگاوات را به حرکت درمی‌آورد.

در مراکش وزش باد برای تولید انرژی مناسب است: با نیروگاه بادی شهر تانگر (TANGER) این کشور نیز یکی از تأسیسات لازم را به شبکه‌ی تولید انرژی خود افزوده است. نیروگاه بادی اسائویرا (ESSAOUIRA) برق مورد نیاز 50.000 خانوار را تأمین می‌کند. سهم این نیروگاه در حفاظت اقلیمی کاهش تولید دی اکسید کربن به میزان 143.000 تن است.

فقط یک هزارم مساحت کویرهای شمال آفریقا لازم است تا بتوان مجموع برق مورد نیاز تمامی کشورهای جهان را تأمین کرد. در گام نخست باید نیروگاه‌های انرژی خورشیدی تأسیس شوند. در چنین نیروگاه‌هایی آینه‌های محدب برزگی، اشعه‌ی خورشید را متمرکز می‌کنند و گرما را از به یک لوله هدایت می‌ کنند که در آن بخاری به حرارت ۴۰۰ درجه و فشار 50 تا 100 بار تولید می‌شود. این بخار به نیروگاه تعبیه شده‌ی بخار تزریق می‌شود که گرما را به جریان برق تبدیل می‌کنند. کنسرسیوم‌های انرژی همواره علاقه‌ی بیشتری به انی روش تولید جریان برق نشان می‌دهند.

اهمیت تکنیک‌های کم‌مصرف کم کم در سراسر جهان آشکارتر می‌شود. اتحادیه‌ی تولیدکنندگان لامپ در اروپا از این تصمیم که سال ۲۰۱۵ لامپ‌های معمولی پرمصرف به طور کامل از بازارها برچیده شوند حمایت می‌کند. آرنولد شوارتسنگر فرماندار ایالت کالیفرنیا در آمریکا، خواستار برچیده شدن لامپ‌های حبابی تا سال ۲۰۱۲ و کاربرد لامپ‌های کم‌مصرف شد. دولت استرالیا نیز قصد دارد تا سال ۲۰۱۰ برنامه‌ی مشابهی را برای جایگزینی لامپ‌های کم‌مصرف اجرا کند.

ایده‌ی پیش زمینه‌ی این فعالیت‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها آن است که دانش آموزان پیش از پرداختن به سیستم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های بزرگ تولید انرژی خورشیدی، الزاماً اصول عملکرد یک سلول تولید انرژی خورشیدی را یاد بگیرند. پشت بام این مدرسه‌ی عالی در اصل بیش از 40 متر مربع مساحت دارد که باید تجهیزات لازم را روی آن قرار داد. دانش آموزان دوره‌های فنی مستقلاً نقشه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی ساخت این تأسیسات را طراحی و تجهیزات را کابل‌بندی و نصب کرده‌اند. از این راه، مدرسه بخشی از جریان برق مورد نیاز خود را مستقلاً تولید می‌کند. از زمان ساخت این تأسیسات در سال 2003 تاکنون، از تولید بیش از 1400 کیلو از ترکیبات زیان آور دی اکسیدکربن جلوگیری شده است. در اینجا موضوع فقط صرفه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌جویی در انرژی نیست. این در اصل یک فرصت شغلی بزرگ برای جوانان نیز هست.

در زامبیا میزان تابش خورشید دو برابر آلمان و به همین ترتیب بازدهی تولید انرژی نیز بیشتر است. قریباً 1300 دانش آموز از این مدارس بازدید می‌‌کنند و نزدیک‌ترین شهر بزرگ تقریباً در 80 کیلومتری این محل قرار دارد. گذشته از این، در کشوری که 80 درصد مردم با کمتر از یک دلار آمریکا در روز زندگی می‌کنند، حفاظت اقلیمی بیشتر موضوعی حاشیه‌ای است. به عنوان مثال مردم این منطقه غذای خود را با هیزم می‌پزند. اما استفاده از این نوع سوخت مسلماً برای محیط زیست شدیداً زیان‌‌آور است و زامبیا نیز تنها دارای نیروگاه‌های کمی است که باید برق لازم را برای منطقه تأمین کنند. به همین دلیل نیاز به منابع جایگزین وجود دارد.

سال 1938 بشر برای اولین بار انرژی اتمی را کشف کرد و اولین تاسیسات هسته‌ای سال 1942 در شیکاگو ایجاد شد. در ابتدا انرژی هسته‌ای از جنبه نظامی مهم و باارزش تلقی می‌شد. اولین بمب‌های اتمی که در جنگ جهانی دوم از سوی آمریکا علیه ژاپن به کار گرفته شدند اوج این گونه توجه و گرایش بود. ایده استفاده از شکاف هسته‌ای به عنوان منبعی برای تولید انرژی تنها در سال‌های پس از جنگ بود که قوت و رواج بیشتری گرفت. اولین نیروگاه اتمی ذنیا سال 1954 در مسکو تاسیس شد. آلمان نیز سال 1957 اولین مرکز بزرگ تحقیقات هسته‌ای خود را به راه انداخت. در سال 1960 قانونی در آلمان به تصویب رسید که بر اساس آن دولت موظف به حمایت از تولید و استفاده از انرژی اتمی گردید.

1961 اولین نیروگاه اتمی آلمان در شرق فرانکفورت ساخته شد. این نیروگاه سال 1986تعطیل شد.

1968 آلمان اولین کشتی تحقیقاتی خود که با انرژی اتمی کار می‌کرد را به آب انداخت.

1979 با اختلال خطرناکی که روز 29 مارس در در نیروگاه هسته‌ای هاریسبورگ آمریکا روی داد، جنبش ضد استفاده از انرژی اتمی در آلمان توان و انگیزه بیشتری یافت.

سال‌های اولیه دهه هشتاد: طرح ایجاد تاسیسات بازفرآوری زباله‌های هسته‌ای نیروگاه‌ها در شهر “واکرزدورف”، در ایالت “باواریا” به بزرگترین تظاهرات ضدهسته‌ای در آلمان منجر شد. این طرح سال 1998 به بایگانی سپرده شد.

1981 روز 28 فوریه آلمان شاهد بزرگترین تظاهرات ضد اتمی خود بود. انگیزه این تظاهرات اعتراض به طرح ایجاد یک نیروگاه اتمی در بروکدورف، منطقه‌ای در نزدیکی هامبورگ، بود. چند صد هزار نفر در این تظاهرات شرکت داشتند و 10 هزار پلیس نیز برای مقابله با شورش‌ها و تشنجات احتمالی بسیج شده بودند. این نیروگاه سرانجام سال 1986 به راه افتاد و قرار است سال 2018 خاموش شود.

1986 روز 26 آپریل انفجار فاجعه‌آمیز و بی‌سابقه‌ای در نیروگاه اتمی چرنوبیل روی داد. این حادثه به تحول منفی بزرگی در افکار عمومی آلمان نسبت به انرژی اتمی منجر شد. ایجاد وزارت محیط زیست آلمان هم از پیامدهای این حادثه بود.

1998 برای اولین بار در تاریخ آلمان ائتلافی از سوسیال دمکرات‌ها و سبزها قدرت را به دست گرفت. یکی از پروژه‌های بزرگ این ائتلاف کنارگذاشتن انرژی اتمی به عنوان تامین‌کننده یک سوم انرژی کشور و استفاده هر چه وسیع‌تر از انرژی‌های تجدید‌پذیر بود.

2002 توافقی که سال 2000 میان دولت آلمان و شرکت‌های تولید انرژی اتمی این کشور برای صرفنظر‌کردن از تولید این انرژی حاصل شده بود . جنبه قانونی پیدا کرد و تغییراتی را ذر قانون اتمی این کشور به وجود آورد. این چرخش و تغییر که به ابتکار و رای فراکسیون‌های ائتلاف سوسیال دمکرات‌ها- سبزها تحقق یافت با مخالفت نیروهای اپوزیسیون و صاحبان صنایع و نیروگاه‌های اتمی روبرو شد. بر اساس قانون اتمی جدید آلمان نیروگاه هسته‌ای جدیدی در این کشور ساخته نخواهد شد و نیروگاه‌‌های موجود نیز در صورتی که 32 سال از فعالیتشان گذشته باشد تعطیل خواهند شد. به این ترتیب آخرین نیروگاه اتمی آلمان سال 2021 خاموش می‌شود. تا کنون 2نیروگاه هسته‌ای آلمان بر اساس قانون یادشده تعطیل شده‌اند و 21 نیروگاه دیگرهم به تدریج تا 14 سال دیگر خاموش خواهند شد.

بر اساس قانون اتمی آلمان که سال 1960 تصویب شد دولت موظف به حمایت از تولید و استفاده از انرژی اتمی گردید. سال 2002 دولت آلمان و صاحبان نیروگاه‌های اتمی بر سر پایان زمانمند استفاده از انرژی اتمی به یک توافق دست یافتند. قانون سال 1960 بر اساس این توافق بازنویسی شد و از ژوئن 2002 جنبه اجرایی به خود گرفت. قانون بازنویسی‌شده بر خلاف قانون اولیه نه در راستای تقویت و گسترش انرژی اتمی که منادی وداع با این نوع انرژی است.

بيشترين موارد گزارش شده، سرطان خون است. علاوه بر اين، هيچ كدام از تحقيقاتى كه در فاصله سال‌هاى ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۳ به درخواست “وزارت حفاظت از محيط زيست” انجام گرفته، توضيح علمى قابل قبولى براى توجيه علت افزايش آمار ابتلا به سرطان، به‌خصوص سرطان خون در ميان كودكان‌، ارائه نمى‌دهند.

اين در حالى است كه برخى از كارشناسان با ارائه آمار دقيق‌تر معتقدند، اين تحقيق كافى نبوده و اگر منطقه پژوهشى به جاى شعاع پنج كيلومترى تا شعاع پنجاه كيلومترى نيروگاه‌ها بود، تعداد كودكانى كه در فاصله سال‌هاى ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۳ به سرطان خون مبتلا شده‌اند شش برابر رقم كنونى را نشان مى‌داد. در این صورت شمار کودکان مبتلا به سرطان در فاصله زمانى یاد شده، به جای ۴۸ مورد نزدیک به ۳۰۰ مورد می‌شد.

آلفرد كورب‌لاين (فيزيكدان آلمانى) در سال ۱۹۹۸ با جمع‌بست تحقيقاتى كه در آن زمان و به درخواست “وزارت حفاظت از محيط زيست” انجام داده بود، “تشعشعات اتمى دوز پايين” محوطه نيروگاه‌ها را براى انسان “به شدت مضر” معرفى كرده بود. جمع‌بستى كه چندان مورد توجه قرار نگرفت. در سال ۲۰۰۱ نتيجه بررسى ديگرى كه توسط يك گروه تحقيقات پزشكى صورت گرفت، نشانگر آن بود كه احتمال بروز سرطان خون در ميان كودكانى كه در محوطه رآكتورها زندگى مى‌كنند بالاتر است. هشدارى كه باز هم جدى گرفته نشد. در تابستان سال ۲۰۰۷ پژوهشگران تحقيق گسترده‌اى براى بررسى اثر “تشعشعات اتمى با دوز پايين” بر سلامت افرادى كه در كشورهاى اسپانيا، فرانسه، ژاپن، آمريكاى شمالى و آلمان در محوطه نيروگاه‌هاى اتمى زندگى مى‌كنند، آغاز كردند. نتيجه گزارش كه هفته پيش منتشر شد، چيزى غير از تاييد آنچه پيش از اين ارائه شده بود نيست: احتمال ابتلا به سرطان در ميان كودكانى كه در نزديكى نيروگاه‌هاى اتمى زندگى مى‌كنند به طور چشمگیری بالاتر از ساير كودكان است.

اين در حالى است كه برخى از كارشناسان با ارائه آمار دقيق‌تر معتقدند، اين تحقيق كافى نبوده و اگر منطقه پژوهشى به جاى شعاع پنج كيلومترى تا شعاع پنجاه كيلومترى نيروگاه‌ها بود، تعداد كودكانى كه در فاصله سال‌هاى ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۳ به سرطان خون مبتلا شده‌اند شش برابر رقم كنونى را نشان مى‌داد. بنا بر این، در اين فاصله زمانى یاد شده، در حالى كه آمار سرطان خون در ميان كودكان آلمانى به طور ميانگين ۴۸ مورد بوده، در ميان كودكانى كه در شعاع پنج كيلومترى نيروگاه‌ها ساكن بودند ۷۷ مورد و تا شعاع پنجاه كيلومترى نيروگاه‌، حداقل ۱۲۱ تا ۲۷۵ مورد بوده است.

صوانح اتمی تا کنون تشعشعات رادیوآکتیو خطرزایی به‌جا گذاشته‌اند. در پی حادثه اتمی چرنوبیل که بزرگترین صانحه اتمی به شمار می‌رود اراضی بزرگی در اوکرایین و روسیه سفید به گونه‌ای به مواد رادیواکتیو آلوده شده‌اند که زندگی و کشاورزی در آنجا ناممکن است. مخالفان این نکته را مورد تاکید قرار می‌دهند که نیروگاه‌‌ها چه به هنگام فعالیت عادی و چه به ویژه دراثر اختلالات و انفجارها تشعشعات رادیوآکتیوی پخش و نشر می‌کنند که سرطا‌ن‌‌زا هستند و بر سامانه ژنتیکی انسان‌ها اثرات مخربی بر جا می‌گذارند.

به ویژه حادثه نیروگاه اتمی چرنوبیل که به مرگ عده زیادی از اهالی و پخش و نشر مواد رادیوآکتیو در فضای منطقه منجر شد تاثیر مهمی در بروز دیدگاه‌های منفی نسبت به استفاده از انرژی اتمی ایجاد کرد. اختلالات گاه خطرناک در کار این یا آن نیروگاه در سطح بین‌المللی و همچنین مشکل لاینحل دفن بی‌ خطر زباله‌های اتمی نیز در تشدید این بدبینی بی‌تاثیر نبوده است.

در آمريکا توسعه صنايع مربوط به انرژی اتمی متوقف شده و از سال ۱۹۷۳ که‌ آخرين نيروگاه هسته‌آی ساخته شد به رغم مواضع مثبتی که گهگاه در باره لزوم گسترش کاربرد انرژی اتمی اعلام می شود چرخشی در توقف ساخت چنين نيروگاه‌هايی ايجاد نشده است. در سال‌های گذشته آمريکا ظرفيت متنابعی از توليد برق را با کمک نيروگاه‌های غيرهسته ای ايجاد کرده است. تنها در فاصله ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲،‌ ۱۴۴ هزار مگاوت به ظرفيت شبکه برق آمريکا افزدوه شده است. برای توليد چنين ميزانی از برق به بيش از ۱۰۰ نيروگاه اتمی نياز است. تا آنجا که به سال‌ها و دهه‌های آتی مربوط می‌شود نيز، انتظار نمی‌رود که در بازارانرژی آمريکا دانشمندان اتمی اين کشور نقشی ايفا کنند. محققان آژانس اطلاعاتی انرژی، وابسته به دولت ايالات‌متحده، در گزارش چشم‌اندازها انرژی که اواخر سال ۲۰۰۵ انتشار داده‌اند شفاف و بی هيچ ابهامی بر اين نکته تاکيد کرده‌اند:” بعيد است که تا سال ۲۰۲۵ ما شاهد ورود نيروگاه هسته‌ای جديدی به شبکه برق آمريکا باشيم.”