Thursday, June 19, 2008

! خداحافظ کابوس شهریه

تنها در برخی از ایالت‌های آلمان دانشجویان برای تحصیل شهریه نمی‌پردازند.
تنها در برخی از ایالت‌های آلمان دانشجویان برای تحصیل شهریه نمی‌پردازند.
و برخی دانشگاه‌های آلمان از دانشجویانی که ضریب هوشی بالایی دارند، شهریه دریافت نمی‌کنند.

در دور نخست با سنگ‌اندازی “رونالد کخ “(Ronald Koch)، نخست‌وزیرهسن از حزب دمکرات مسیحی، با شکست مواجه شد! وی با اشاره به این‌که طرح پیشنهادی دارای اشکالی قانونی است، آن را مغایر با قانون اساسی خواند و از امضای آن سرباززد! هفته پیش نیز دادگاه ایالتی هسن، با ۶ رای موافق در برابر ۵ رای مخالف رای به پرداخت شهریه از سوی دانشجویان داده بود! اما یک هفته پس از تصویب قانون پرداخت شهریه توسط دادگاه دولتی ایالت هسن (Hessen)، پارلمان این ایالت روز چهارشنبه (۱۷ ژوئن) در دور دوم تلاش‌هایش توانست طرح حذف شهریه از دانشگاه‌های هسن را به تصویب برساند. این طرح که از همان آغاز با مخالفت‌های دو حزب دمکرات مسیحی و لیبرال روبرو شد!

پیش از رای‌گیری، بیشتر بحث‌ها نه بر سر محتوای طرح بل‌که بر سر ماجرا‌های دو هفته پیش و کارشکنی رونالد کخ بود. رونالد کخ و ماجرای امضا نکردن طرح حذف شهریه، موضوع داغی بود که همه نمایندگان را به خود مشغول کرده بود! دو حزب سوسیال دمکرات و سبز با اعتراف آشکار به آن‌چه که خود آن را “نقص قانونی” طرح پیشنهادی خود خواندند، به عدم هم‌کاری کخ با پارلمان اشاره کردند. کخ پیشتر قول هم‌کاری دوجانبه میان پارلمان و دولت محلی را داده بود! “آندرا یپسیلانتی”(Andrea Ypsilanti) رییس حزب سوسیال دمکرات در سخنانی که خطاب به کخ ایراد کرد گفت: «طرح حذف شهریه، گامی است در جهت اجرای عدالت، اما آن‌جا که پای عدالت در میان باشد، شما بیشتر به فکر خود و امتیاز‌های حزب خود هستید، این مغایر با روح پارلمان است!» “طارق الوزیر “(Tarek Al-Wazir) از حزب سبز، با اشاره به عدم هم‌کاری کخ، اقدام او را “مزه‌ای تلخ” در کام مجلس دانست! او در باره تصمیم دادگاه ایالتی هسن گفت: «ما به شیوه سیاسی خود با قانون اخذ شهریه مخالفیم، هر آن‌چه که از لحاظ حقوقی مجاز است، لزومن نباید در سیاست نیز رعایت شود!» در مقابل “کریستیان واگنر” (Christean Wagner) ،رئیس فراکسیون حزب دمکرات مسیحی، در سخنانش نسبت به “پیامد‌های اجتماعی” طرح حذف شهریه از جمله هجوم دانشجویان به دانشگاه‌های این ایالت هشدار داد. “زیلکه لوتن اشلگر” وزیر علوم از حزب دمکرات مسیحی با سرزنش سوسیال دمکرات‌ها و سبز‌ها، طرح پیشنهادی آن‌ها را “بزرگ‌ترین ناشی‌گری ممکن” خواند.

در هامبورگ هم مجلس ایالتی متشکل از دو حزب دمکرات مسیحی و سبز، تصمیم به کاهش میزان شهریه گرفت. بنا به گزارش اداره علوم و تحقیقات، دانشجویان برای ترم زمستان پیش رو، به جای ۵۰۰ یورو ۳۷۵ یورو شهریه پرداخت خواهند کرد. هم‌چنین دانشجویان می‌توانند پرداخت شهریه را به پس از فارغ‌التحصیلی، زمانی که شاغل شدند موکول کنند. در این صورت آن‌ها باید حداقل سالیانه به طور ناخالص ۳۰ هزار یورو درآمد داشته باشند. قرار است سازمان توسعه و شهرسازی هامبورگ (که از سوی مجلس ایالتی، وظیفه وام‌دهی و پرداخت کمک‌هزینه به شهروندان را داراست) پرداخت شهریه دانشجویان را تا پیش از فارغ‌التحصیلی به عهده بگیرد.

دویچه‌وله رادیو

Posted by Ali Hemmati at 21:16:09 | Permalink | No Comments »

Wednesday, June 18, 2008

(مبارزه با بیابان‌زایی (سومین چالش زیست‌محیطی جهانی

تخریب مراتع، کاهش توان تولید خاک، غیرقابل استفاده‌ شدن اراضی حاصل‌خیز و تخریب منابع پایه، تنها بخشی از آثار و پیامدهای جهانی پدیده‌ی بیابان‌زایی محسوب می‌گردد! گسترش بیابان‌ها به یکی از بزرگترین مشکلات جهان تبدیل شده است. به طوری که بر اساس گزارش‌های سازمان‌‌های بین‌المللی، یک ششم جمعیت، سه‌چهارم اراضی خشک و یک‌سوم خشکی‌های جهان به مساحت ۵ میلیارد هکتار در ۱۱۰ کشور دنیا، در معرض پدیده‌ی بیابان‌زایی قرار دارد. بنا بر آمار سازمان ملل متحد، هر سال دست کم ۶ میلیون هکتار زمین به گستره‌ی ۴ میلیارد هکتاری بیابان‌های جهان افزوده می‌شود! سازمان ملل خسارت‌های مالی ناشی از پیشروی بیابان‌ها را حدود ۴۲ میلیارد دلار در سال برآورد کرده است.

به گزارش سازمان ملل ۲۵۰ میلیون نفر در ۱۱۰ کشور جهان از عوارض بیابان‌زایی رنج می‌برند
به گزارش سازمان ملل ۲۵۰ میلیون نفر
در ۱۱۰ کشور جهان از عوارض بیابان‌زایی رنج می‌برند

در پیدایش بیابان، عوامل محیطی مختلفی نقش بازی می‌کنند. از جمله زمین‌شناسی، ژئومورفولوژی (علم شناسایی اشکال ناهمواری‌های زمین)، اقلیم‌شناسی و پوشش گیاهی. برآیند اثر مشترک این عوامل محیطی منجر به پیدایش پدیده یا اکوسیستمی می‌شود به نام بیابان. اما عامل دیگری که نقش آن بسیار بااهمیت‌تر از عامل محیطی است، عامل انسانی نام دارد! از مهم‌ترین عوامل انسانی می‌توان بهره‌برداری بیش از حد از سفره‌های آب زیرزمینی و بیلان منفی آب دشت‌ها و در نتیجه افت سطح سفره یا شور شدن آب‌های‌ زیرزمینی، آلودگی آب‌های زیرزمینی از طریق پساب‌های صنعتی، شهری و کشاوزری، شخم در جهت شیب و برداشت غیر اصولی از معادن سطحی را نام برد!

دامداری بی‌رویه و شیوه‌های نامناسب آبیاری در کشاورزی از عوامل مهم انسانی بیابان‌زا است. دکتر خسروشاهی (پژوهش‌گر محیط زیست در ایران) می‌گوید: «تعداد دامی که الان از مراتع ایران استفاده می‌کنند، تقریبن بیش از سه برابر ظرفیتی هست که این مراتع گنجایش آن دام‌ها را دارد. فرض کنید، کاسه‌ غذایی را که یک نفر باید بخورد، الان سه نفر دارند می‌خورند. در نتیجه دام‌ها همیشه گرسنه هستند، رشدی را که باید بکنند، نمی‌کنند! به اضافه‌ی این‌که مراتع هم تخریب می‌شوند! در بخش کشاورزی هم متأسفانه این مسایل اتفاق می‌افتد. سیستم آبیاری ما بیشتر سنتی است. بیشتر آبیاری‌ها، آبیاری‌های کرتی (نوعی آبیاری غرقابی که در آن زمین را در قطعاتی با پشته محصور می‌کنند و آب را درون آن رها می‌سازند) است. در نتیجه چون در مناطق بیابانی است و آفتاب هم شدید است، تبخیر می‌شود و خاک را شور می‌کند. بیشتر پمپ‌هایی که از طریق آب‌های زیرزمینی و چاه‌های عمیق برداشت می‌شود، متاسفانه موجب پیشروی جبهه‌ی آب شور می‌شود و تعادل هیدرواستاتیک بین آب شور و شیرین به هم می‌خورد. کم‌کم آب شیرین، شور می‌شود، ‌آب شور خاک را شور می‌کند، خاک که شور شد، کیفیت محصول کم می‌شود و متعاقب آن کشاورز زمین را رها می‌کند و زمین دیگری را می‌گیرد و این روند ادامه پیدا می‌کند که منجر به بیشتر شدن بیابان‌ها می‌شود! … یکی از این پیامدها افت سطح آب‌های زیرزمینی است که الان شاید نزدیک به یک‌سوم دشت‌های ما ممنوعه اعلام شده. در ایران، حدود یک‌درصد از سطح کشور، هر ساله به بیابان‌ها اضافه می‌شود! ما در این‌جا به جای این‌که بیشتر روی افزایش تولید در واحد سطح کار بکنیم، روی افزایش سطح کار کرده‌ایم. در نتیجه مراتع تخریب می‌شوند! از پیامدهای دیگر سایش خاک است که الان بسیار شدید است. وقوع سیل‌های زیاد که الان ما فراوانی سیلاب‌های‌مان نسبت به چهار دهه‌ی پیش چیزی حدود ۹۰۰ درصد افزایش پیدا کرده. و این خسارت زیادی به ابنیه، مزارع و راه‌ها وارد می‌کند. طبق برآوردها، هر سال حدود ۱۵ تن فرسایش خاک در هر هکتار داریم‌. این فرسایش خاک منجر به از دست رفتن باروری خاک می‌شود!»

به گفته‌ی محمد خسروشاهی، دولت می‌تواند از طریق اشتغال‌زایی برای روستاییان موجب شود که همه‌ی آن‌ها مجبور نشوند تنها به کشاورزی و دامداری رو بیاورند! راه‌کار دیگر صرفه‌‌جویی و استفاده از آن دسته از سیستم‌های آبیاری است که کارایی آب را بیشتر می‌کند. باید به جای افزایش سطح کشت، تولید را در واحد سطح بالا برده و راندمان تولید محصولات را افزایش داد! اگر مردم خودشان به آن آگاهی برسند که اگر به طور مثال این‌جا یک اقدامی می‌کنند که منجر به فرسایش خاک می‌شود، این کار را نباید بکنند، این خودش عاملی می‌شود در جهت مهار بیابان‌زایی. ولی متاسفانه یک سری کمبودهایی هست، مسایل اقتصادی هست که شاید خیلی به این مسایل در ایران توجه نمی‌شود و مردم هم به آن درجه از آگاهی نرسید‌ه‌اند که در این زمینه باید فرهنگ روستاییان و مردم را به طور کلی از طریق رسانه‌های شنیداری، دیداری و مکتوب بالاتر برد ضمن این‌که قانون را هم باید دقیقن و به درستی در مورد هر کسی اعمال کرد!

فریبا والیات

زیر نویس:

- یکی از روش‌هایی که در جمهوری خلق چین برای مبارزه با بیابان‌زایی اجرا شد ايجاد يك “ديوار سبز” ۷۰۰‬ كيلومتري بود. اين دیوار سبز شامل درخت و علفزارهای محصور در آن‌هاست كه تا سال ۲۰۱۰‬ از استان‌های مغولستان داخلی، هبی و شانكسی خواهد گذشت. در اجرای اين طرح، دولت يك روستای كامل ۴۷۸‬ خانواری را جابه‌جا كرد تا ديوار سبز حایل بتواند از مسير آن بگذرد. اهالی روستایی كه در مسير ديوار سبز بود، به روستای جدیدی در ۲۰‬ كیلومتری جنوب روستای‌شان منتقل شدند و در آن‌جا خانه مسكونی، یك چاه آب، یك توالت همگانی در اختیارشان گذاشته شد بعلاوه نفری ‪۲/۵‬مو (يا ۰/۴‬ جريب زمين) و یك انبار براي ذخيره محصولات. آن‌ها هم‌چنان مالكيت ۱۰/۵‬مو زمين در روستای قديمی خود را دارند و به درختانی كه اكنون در آن‌جا كاشته شده، رسيدگی می‌كنند. در سال ۲۰۰۰‬ چراي بيش از حد، جنگل زدایی، فرسايش باد و خشكسالی باعث شده بود كه ۹۰‬ درصد اين قصبه تحت تاثير بيابانزایی قرار گيرد. اما از آن زمان به بعد، ۲/۶۳‬ ميليون اصله درخت در اين منطقه كاشته شده، كشاورزان ملزم شده‌اند كه بجای گندم، علف توليد كنند و در مناطقی كه بيشترين آسيب را ديده‌اند، چرای دام به كلی ممنوع شده‌است.

Posted by Ali Hemmati at 22:50:18 | Permalink | No Comments »

Thursday, June 5, 2008

Hessen تصویب قانون حذف شهریه در دانشگاه‌‌های ایالت

از سال ۲۰۰۶ در برخی از ایالت‌های آلمان قانون اخذ شهریه تصویب شد! قانونی که بسیاری از دانشجویان به‌ویژه دانشجویان خارجی را مجبور کرد وقت بیشتری را صرف کار کردن و پول در‌آوردن کنند. نتیجه از همان آغاز روشن بود، افت تحصیلی و خستگی مفرط. هم‌زمان با تصویب این قانون بحث بر سر درست ویا نادرست بودن این قانون بالا گرفت و حال با گذشت دو سال ازاین ماجرا، ایالت Hessen، خیال دانشجویان خود را از پرداخت شهریه راحت کرده است!

ااعتراض به تصویب قانون شهریه در اشتوتگارت
اعتراض به تصویب قانون شهریه در اشتوتگارت

قانون اخذ شهریه که با روی کار آمدن حزب دمکرات مسیحی آلمان به تصویب رسید، با اعتراض‌های گسترده‌ی دانشجویان روبرو شد. سه حزب سوسیال دمکرات، سبز و چپ آلمان، شامگاه روز سه‌شنبه (سوم ژوئن)، در پارلمان ایالتی هسن، طرح حذف شهریه در دانشگاه‌های این ایالت را تصویب کردند. دو حزب دمکرات مسیحی و حزب دمکرات‌های آزاد (لیبرال‌ها)، با تصویب این طرح مخالفت کردند. قرار است این قانون با آغاز ترم زمستانی به اجرا درآید، البته به شرطی که رولاند کوخ (نخست‌وزیر ایالت هسن از حزب دموکرات مسیحی) در مانع‌تراشی بر سر آن موفق نشود.

تصویب این قانون (معاف کردن دانشجویان از پرداخت شهریه) نخستین قانون‌گذاری مشترک این سه حزب است، به این ترتیب آن‌ها یکی از مهم‌ترین قول‌های انتخاباتی خود را عملی کردند. با وجود این، طرح بازپرداخت شهریه‌های دریافتی به دانشجویان که از جانب چپ‌ها در مجلس ایالتی هسن ارائه شد، به تصویب پارلمان نرسید.

آندرا یپسیلانتی (Andrea Ypsilanti) ریئس حزب سوسیال دمکرات معتقد است: « قانون حذف شهریه گامی است در جهت ایجاد فرصت‌های برابر برای همه افراد.» وی در سخنان خود به کشور اتریش اشاره کرد که در آن بسیاری از زنان دانشجو به دلیل ناتوانی از پرداخت شهریه، ناچار به ترک تحصیل شدند!

طارق الوزیر (Tarek Al-Wazir) یکی از نمایندگان مجلس ایالتی هسن، از حزب سبز، با ابراز خوشحالی از تصویب این قانون می‌گوید: «از ترم زمستانی آینده، دیگر شاهد تاثیرات اجتماعی منفی شهریه بر روی دانشجویان نخواهیم بود.»

یانینه ویسلر (Janine Wissler) از حزب چپ، با اشاره به این‌که تحصیل رایگان حق طبیعی دانشجویان است، تصویب این قانون را بازپس‌دهی یک حق سیاسی- آموزشی به دانشجویان خواند.

در آن سوی میدان نمایندگان احزاب دمکرات مسیحی ولیبرال نیز دلایل خود را دارند. یورگ اووه هان (Jörg –Uwe Hahn) رئیس حزب دموکرات‌های آزاد تصویب ابن قانون را ناعادلانه خواند: «این دور از انصاف است که یک آرایش‌گر و یا یک قصاب هزینه تحصیل یک فرد دانشگاهی را بپردازند.» هم‌چنین ‌اوا کوهنه هورمن (Eva Kühne-Hörmann) از حزب دمکرات مسیحی معتقد است: «دو حزب سوسیال دمکرات و سبز، عواقب اجرای این طرح را نادیده گرفته‌اند.» از دید‌گاه او با اجرای این طرح، دانشگاه‌های هسن پر از دانشجویانی خواهد بود که از ایالت‌های دیگر به هسن هجوم می‌آورند.

بنا بر قانون جدید، دانشجویانی هم که مدت زمان تحصیل آن‌ها بیشتر از حد معمول طول کشیده است معاف از پرداخت شهریه‌اند. دو حزب دمکرات مسیحی و لیبرال با تصویب این طرح مخالفت کردند. آن‌ها با پیشنهاد طرحی خواستار “مشارکت متناسب این دانشجویان در پرداخت شهریه” خود بودند، اما این‌بار نیز پیروزی از آن آنان نبود.

معصومه hr

Posted by Ali Hemmati at 17:40:11 | Permalink | No Comments »

Monday, June 2, 2008

چین و ممنوعیت استفاده از کیسه‌های پلاستیکی


جمهوری خلق چین در تلاش است، بر پاره‌ای از مشکلات زیست‌محیطی خود چیره شود. شهرهای بزرگ چین سال‌ها است که در رده‌ی آلوده‌ترین شهرهای جهان قرار دارند! نه تنها به‌خاطر هوای ناپاک و کیفیت آب‌شان، بل‌که به‌دلیل انبوه زباله‌هایی که در اطراف شهرها پشته‌های متعدد و منظره‌ی ناپسندی به وجود ‌آورده است! دولت چین اینک در تلاش است با اجرای مقررات جدید، از حجم زباله‌های شهری بکاهد.

در چین دیگر کیسه‌های پلاستیکی مجانی به کسی نمی‌دهند

از اول ماه ژوئن مقررات جدید در مورد استفاده از کیسه‌های پلاستیکی در چین به اجرا در آمده است. طبق این مقررات از این تاریخ به بعد تنها استفاده از پلاستیک‌هایی مجاز خواهد بود که قطرشان بیشتر از بیست و پنج‌هزارم میلی‌متر باشد. هم‌چنین کیسه‌های پلاستیکی مجاز در ‌آینده به‌جای این‌که به صورت رایگان در اختیار خریداران فروشگا‌ه‌ها قرار بگیرد، فروخته خواهند شد. در صورتی که صاحبان فروشگاه‌ها مقررات جدید را زیر پا بگذارند، باید جریمه‌ی نقدی معادل ۹۳۰ یورو به دولت بپردازند.

مقررات جدید به منظور کاستن حجم زباله‌ی شهرهای بزرگ و بخصوص پکن (پایتخت چین) وضع شده است. یکی از مشتریان سوپرمارکتی در پکن معتقد است که می‌توان عادت‌ها را به نفع محیط زیست تغییر داد: «صحبت بر سر یک عادت است. قدیم‌ها ما بدون کیسه‌های پلاستیکی هم خرید می‌کردیم. بعدها پلاستیک وارد بازار شد. حالا می‌خواهیم دوباره آن را از بازار خارج کنیم. عادت کردن به شرایط جدید در ابتدا مشکل است. اما در درازمدت به آن عادت خواهیم کرد. فروشنده کیسه‌ی رایگان به من نداد، من هم از خرید کیسه صرف‌نظر کردم. حاضر نیستم، پولی بابت آن بپردازم. قبلن هم گاهی از داشتن کیسه‌های پلاستیکی صرف‌نظر می‌کردم، به‌خاطر حفظ محیط زیست. مهم‌ترین جای قضیه هم همین است.»

اما صاحبان صنایع پلاستیک‌سازی (به‌خصوص کارخانجات بزرگ تولید کیسه‌های پلاستیکی) این موضوع را به‌دیده‌ای دیگر می‌نگرنند، چرا که برای آنان ممنوعیت استفاده از این نوع از کیسه‌ها برابر با ورشکستگی و رکود است. حدود هزار کارخانه‌ی تولید کننده‌ی پلاستیک در دلتای رود مروارید قرار دارد. بر اساس برآورد رسانه‌های چین، بسیاری از کارخانه‌هایی که تولید غیرقانونی داشتند، اینک باید کار خود را تعطیل کنند!

هنگامی که در اوایل سال ۲۰۰۸ مقررات جدید اعلام شد، بزرگترین کارخانه‌ی تولیدکننده‌ی کیسه‌های پلاستیکی در ایالت هنان، تولید خود را متوقف کرد. حجم تولیدات این کارخانه در سال به ۲۵۰ هزار تن می‌رسید. تصمیم جدید دولت منجر به این شد که ۲۰ هزار کارگر این کارخانه بیکار شوند. کارخانه‌های کوچکتر تصمیم گرفتند، منتظر تصمیمات بعدی دولت بمانند. مسئول یکی از این کارخانه‌ها در ایالت هبی (Hebei) چین، می‌گوید: «ما امیدواریم که مقررات جدید برای سوپرمارکت‌ها و فروشگاه‌ها هر چه زودتر به طور دقیق اعلام شود. تا حالا ما آن‌چه را که مشتریان‌مان تقاضا می‌کردند، تولید می‌کردیم و تولیدات ما به‌ندرت با استانداردهای اعلام شده تطبیق داشت! حالا اگر اعلام شود که باید نوع دیگری از پلاستیک تولید کرد، ما با آن مخالفتی نداریم. برای ما فرقی ندارد که چه نوع پلاستیکی باید تولید کنیم.»

بنا بر آمار کمیسیون توسعه‌ی چین، از هر دو شهروند چینی، یک نفر کیسه‌ی پلاستیکی مصرف می‌کند. کیسه‌های پلاستیکی ۵ درصد از زباله‌ی روزانه‌ی شهری را تشکیل می‌دهد. یکی از خریداران فروشگاهی در پکن، می‌گوید، مقررات جدید تنها قدم اول است و برای از میان برداشتن این مشکل باید مقررات دیگر نیز وضع گردد: «مقررات جدید برای محیط زیست خوب است. اما یک مشکل دیگر هم وجود دارد. کالاهای سوپرمارکت‌ها در پلاستیک بسته‌بندی شده‌‌اند، این را هم باید بیرون بیاندازیم! باید عاد‌ت‌های‌مان را تغییر دهیم. تنها در این صورت است که سبز رفتار کرده‌ایم و محیط زیست را پاکیزه نگاه داشته‌ایم.»

دویچه وله 02.06.2008
آسترید فری‌آیزن (Astrid Freieisen) از پکن - فریبا والیات

Posted by Ali Hemmati at 22:05:27 | Permalink | No Comments »

مبارزه دام‌داران آلمانی برای بالابردن قیمت شیر

کشاورزان و دام‌داران آلمان از خود سرسختی نشان می‌دهند و حاضرند پس از یک هفته، هنوز هم شیر گاوهای خود را دور بریزند، اما به قیمتی که به نظر آنان ناعادلانه می‌آید نه‌فروشند! گر چه اتحادیه صنعت شیر روز یکشنبه (اول ژوئن) پای میز مذاکره نشست اما حاضر نشد خوا‌ست کشاورزان و دام‌داران معترض را برآورده کند! اکنون اتحادیه‌ی دامداران ناچار است با اتحادیه خرده‌فروشان به مذاکره بنشیند. اتحادیه خرده‌فروشان اما از پیش اعلام کرده است که حاضر نیست قیمت شیر را افزایش دهد!

کشاورزان بخشی از شیر تولیدی خود را از بین می‌برند و مقداری از آن را به خورد گاوها می‌دهند پلاکات تبلیغاتی دامداران و کشاورزان معترض

کشاورزان و دام‌داران تا روز ۲۱ آوریل سال جاری برای هر کیلوگرم شیر گاو حداقل ۴۰ سنت دریافت می‌کردند. در این تاریخ کارخانه‌داران و تاجران تصمیم گرفتند، با وجود افزایش شدید قیمت نفت و کالاهای مورد نیاز کشاورزان، قیمت خرید شیر را کاهش دهند! از آن به بعد، قیمت شیر مرتب پایین آمد، طوری که قیمت هرکیلوگرم شیر تا آخر ماه مه بین ۲۵ تا ۳۷ سنت نوسان داشت! به همین دلیل “اتحادیه پرورش‌دهندگان حیوانات شیر‌ده” و اتحادیه کشاورزان پس از هشدارهای متوالی تصمیم گرفتند، علیه کاهش قیمت شیر اقدام کنند!

اکنون یک هفته‌ است که نزدیک به ۸۰ درصد کشاورزان و دامداران “انقلاب” کرده‌اند و از فروش شیر به دلالان و کارخانه‌ها خودداری می‌کنند. آن‌ها حاضرند محصول خود را نابود کنند اما به قیمتی که ناعادلانه‌ می‌خوانند، نفروشند! کارخانه‌داران از ابتدا اعلام کرده بودند که خواست کشاورزان و دام‌داران با واقعیت‌های بازار هم‌خوانی ندارد و از آن‌جایی که انبارهای آن‌ها مملو از شیر بود، ابتدا از مذاکره با معترضان خودداری نمودند. در مذاکرات روز یکشنبه نیز به صراحت نشان دادند که حاضر نیستند در مقابل فشار اعتصابیون کوتاه بیایند.

هنوز خللی در بازار لبنیات آلمان به‌وجود نیامده است، اما کارشناسان معتقدند که در صورت ادامه‌ی این روند، به‌زودی عوارض آن در بازار مشاهده خواهد شد. کشاورزان و دام‌داران مصممند که تا رسیدن به خواسته‌شان از عرضه‌ی شیر به کارخانه‌ها خودداری کنند. کارخانه‌های لبنیات هنوز قادرند که بخش کوچکی از شیر مورد نیاز خود را از کشاورزان و دام‌دارانی که در اعتصاب شرکت نه‌کرده‌اند یا از کشورهای همسایه تامین کنند.در روزهای شنبه و یکشنبه (۳۱ مه و ۱ ژوئن) کشاورزان و دام‌داران در ایالت‌های مختلف با تراکتور و کامیون و وسایل گوناگون از رساندن شیر به کارخانه‌های بزرگ جلوگیری کردند. بیشترین حرکات اعتراضی در ایالت‌های بایرن، ساکسن، راین‌لند فالس و تورینگن بود! در حالی که تعداد اعتصابیون در ایالت‌های جنوبی آلمان نسبتن ثابت مانده است، در ایالت‌های شمالی هر روز به تعداد آن‌ها افزوده می‌شود! بر اساس برخی گزارش‌ها، در حال حاضر کارخانه‌های فراورده‌های شیری ۷۰ درصد کمتر از گذشته شیر دریافت می‌کنند!

گرد زونلایتنر (رییس اتحادیه کشاورزان آلمان) از مصرف‌کنندگان خواست، در این کشمکش از کشاروزان و دام‌داران پشتیبانی کنند. به گفته‌ی وی، رساندن قیمت شیر به سطحی که تا پیش از ۲۱ آوریل رایج بود، برای یک خانواده‌ی چهارنفره ماهانه تنها ۲ / ۳ یورو بیشترهزینه برمی‌دارد اما باعث تضمین درازمدت تامین لبنیات کشور خواهد شد. هورست زه هوفر (وزیر کشاورزی) نیز تاکید کرد که ۴۰ سنت برای یک کیلوگرم شیر قیمتی عادلانه است. وی هم‌چنین گفت: «حتا در گذشته هم برای کشاورزان خرده‌پا مشکل بود با این قیمت، مخارج خود را تامین کنند. در این اواخر، با افزایش قیمت کالاها، مشکل آنان از حد گذشته است!» زه هوفر به صاحبان صنایع لبنی هشدار داد که خواست‌ اعتصابیون مبنی بر بالابردن قیمت شیر را برآورده کنند. وی گفت: «زمانی که کشاورزان به دست خود محصولات‌شان را نابود می‌کنند، معلوم است که در موقعیت بسیار بدی هستند!»

دولت آلمان معمولا در چنین کشمکش‌‌‌هایی بی‌طرفی خود را حفظ می‌کند اما اکنون به طرفداری از کشاورزان و دام‌داران برخاسته ‌است. به همین دلیل اظهارات وزیر کشاورزی با اعتراض نمایندگان بازرگانان و کارخانه‌داران روبرو شده. هوبرتوس پلنگار (یکی از نمایندگان اتحادیه خرده‌فروشان آلمان) واضح‌تر از دیگران به وزیر کشاورزی انتقاد کرد و از او خواست در این کشمکش دخالت نکند. وی گفت، تعیین نرخ شیر «فقط و فقط به کارخانه‌های فراورده‌های شیری و کشاورزان ربط دارد … سیاست‌مداران نباید در تعیین قیمت‌ها دخالت کنند.»

فریار ap; zdf; spiegel

Posted by Ali Hemmati at 19:40:39 | Permalink | No Comments »